‘Takkeherrie’ shares the sounds of Treebranches.


joey schrauwen

If these branches are given our close attention, what would we hear from them.

If they were given a voice of some sort, what would they tell you.


I have been captivated by these branches which I kept seeing scattered throughout the city concrete.

Their curves seem to show a strong will to find light, as they grew from their trees trunk.

Perhaps they we’re driven by curiousity of some sort.




Within the performance I attempt to give voice to these objects.

The duration of this performance is variable from 20min to over an hour, depending on the venue.





Listen to a small impression by watching

the concept overview on the Video Tab








joey schrauwen


For this performance I designed an object

that may help us look inwards.

After ‘Stopping the World’,

and putting halt to our subconscious interpretation of life,

and with that exposing the mechanism we once were subjected to,

we are staring into, what seems nothingness.

we’ve sent the ego away, it is taking a trip away from us for an indefinite-time.

Though it is quiet without this ego praising itself into existence,

it is not silent.

We are now to listen attentively,

with no judgement,

to what movement (e-motions), thoughts

and behaviours

lives in ourselves



Watch a small impression here


Thank(s) to

Roodkapje for their generous hospitality and contribution to the process,

David van der Wees for assisting in the process of design and construction of the object.

photos by Rik Zutphen ❤


What sounds like now

will be has been touring the country.~


joey schrauwen

We have been were invited by Via Rudolphi ,

among 2 other performances (‘The seed of life’ – Romano Haynes)  + (‘The place to be’ – Koen van der Heijden & Hidde Aans-Verkade) ,

6545                    6614




to tour What sounds like now september, october – up to early november 2017.

For now, follow this link to Via Rudolphi, where you can view the current list of theatres we’re dropping by- we have been dropping by.~









What sounds like now is een Freestyle Rap performance; gedoemd te falen.

Twee jonge mannen in een woorden-gevecht met prestatiedruk en zelf-censuur.

Samen hebben zij voor zichzelf een theatrale valstrik gezet,

waaruit zij zich voor het luisterend oor van het publiek proberen te ontworstelen.

Hoe komt de mens tot een bevrijding van het zelf-oordeel, om zich waarachtig te kunnen uiten tegenover zijn naasten.

Een poging om de binnenwereld zonder schaamte het toneel op te sleuren.

Een poging gedoemd te mislukken.


“What sounds like now” is a Freestyle Rap performance on peer pressure, self-censorship, the here and now and an absolute welcome for every feeling and thought.

Together with dear actor and friend Nick Livramento Silva,

we created a deathtrap for the fools who want nothing but ‘true expression’..

Watch how we squiggle and sweat, bust rhymes and bleed.


Click here to listen to the teaser (Dutch)

duration performance: 40min

*Feature image homepage icon by Jeroen Koevoet*



joey schrauwen

Tweakling was te zien op Route du Nord, 26 mei, Zwartjanstraat Rotterdam

Hoe komen we los van de verstikkende vastigheid van onze manier van bewegen?
In het onderzoeken naar alternatieve manieren van menselijk voortbewegen, zeg ik vaarwel aan de kaders van ‘mens’ en ‘dier’.
In de korte voorstelling Tweakling deel ik mijn vondsten uit het onderzoek, om samen met het publiek een kijkje te nemen naar onze nieuwe opties van menselijk voortbewegen.

“Als wij aan een van de funderingen van wat ons mens maakt, namelijk het idee over hoe ons lijf beweegt,
kunnen ontsnappen, zien we wellicht een glimp van wat er nog kan volgen.”

duur: 10min



WET is a performance that sinks itself into the senses.


Using water as a conductor,

it attempts to connect the imagination of the audience to the actions on the floor.

Inspired by the work from film director Akira Kurosawa, I searched for ways to embed movement into the scenery.

duration: 60 min

joey schrauwen

This piece is produced by Theater Frascati, as part of their FrasLab research project.


with thanks to:


Barbara de Beer – collaborating in Light Design / Technician

Berthe Spoelstra – coaching and guidance

Joost Dekker – doing what a thesaurier does best

Pauline Otten – production assistance

and ofcourse Theater Frascati – for their generous hospitality


Click photos to enlarge  \/




Stopping the World


joey schrauwen

“How does our sense of mortality become a source for peace, rather than restlessness”

For this live performance (45mins) I built a construction which could have a conversation with a moving body.

in dutch, about:

Vanaf het moment dat hij bewustzijn krijgt van zijn sterfelijkheid, bevindt de mens zich in een beweging.

Hij wordt gevoerd door een onontkoombare stroming,

door de tijd,

richting de dood.

Zijn leven staat nu op een constante spanning.

Het inzicht, dat hij ooit dood zal gaan, vormt de oorsprong van al zijn onrust.

  • Hoe vinden wij stilstand in deze continue beweging.

foto (1)

^ poster by ACT.20170128_175258-e1499844076882.jpg



22, 23, 24- March, I performed ‘Stopping the World’ at Festival Cement in Den Bosch.

Below are some photo’s that we’re shot in that time. (thank you William van der Voort for the lovely photos)



Two Boys


joey schrauwen

Two Boys – is a new dance performance by Guilherme Miotto – part of Maas’s Tripple Bill; Loslopend Wild XL.

Danced by my fellow Trashcan Heroes crewmember Simon Bus and Hustlekidz’s seargant in arms Shane Boers.

My role in this project was the set and light design.

For the piece I’ve built two man-high illuminated screens, that were able to have a direct conversation with the incredible soundscapes of composer Joel Ryan.

first images of the piece / more to come:

Guilherme about Two Boys (in Dutch): “Ik vind het belangrijk om aan jongeren te laten zien wat het effect kan zijn van de ‘black mirror’. Two Boys gaat over twee jongens die elke connectie met de echte wereld zijn kwijtgeraakt.”

It is produced by- my fellow Rotterdamics- of Maastheater.

unnamed (1)



‘:::’ is about the seeking the virtue of patience.

I am fascinated by the idea of patience and endurance in the never ending.

This is my way of investigating it, in an attempt to gain some more insight and knowledge about transforming restlessness to restfulness.


Below are pictures taken from a live performance at the Performancebar(.org)

I had a great time making conversation with the people there,

who of some were nice enough to approach me

and ask questions


“why the hell are you doing this in a bar”?

..fair enough…






-performed at Roodkapje’s ‘WinterWolven Festival 2016’-

We humans tend to live as the person who came forth from our memories.

Neglecting the present, where memories are actually made.

This way we distort our self-perception, in a spiral, to the point of living unaware of our most truthful present feelings and intentions.

Breaking down this self-image is our next frightening task.


A physical attempt on becoming nobody we’ve known.

*below some images made in research*







verb in·un·date \ˈi-(ˌ)nən-ˌdāt\

  • : to cause (someone or something) to receive or take in a large amount of things at the same time

  • : to cover (something) with a flood of water


‘INUNDATE’ is a short film I recently made together with Alyssa Schrauwen.

You hear the voice of a young man. After losing his girlfriend in an accident, he tries to get a grip on his life again.

You can watch the film >here<  !!





MORE (White-Red-Black)

MORE (White-Red-Black) is both a musical and physical composition that I was part of.

Portraying the ‘untouchable’ elites of the business- and politic spectrum, the wars they invoke and the blood they wash off their hands. Headless chickens, and cocky roosters, in a box that gets smaller and smaller with every time they bump the walls.

The performance was part of the ‘Boslab’ project in Het Amsterdamse Bostheater.

The full video of the piece can be seen >here<.

Concept & stage direction: Jerzy Bielski
Actors: Eline van Gils, Mees Borgman, Joey Schrauwen, Maciej Nosal
Musicians: Panos Iliopoulos, Tristan Renfrow, Jerzy Bielski
Scenography assistance: Maciej Nosal
Sound: Jelle Verstraten





I was part of this sick dance show made in name of dance-collective 155. ❤

Never smelled so many farts in my life.

Watch the trailer right here.

about the show in Dutch:

De compleet nieuwe voorstelling ‘Episch: De beste tot nu toe’ van die jongens van 155. Ze hebben als iLL Skill Squad een daverend debuut gemaakt in de theaterwereld met hun voorstelling genaamd ‘155’. Op Lowlands speelden ze het dak van de overvolle ‘Juliet’, ze waren de revelatie op het prestigieuze Jonge Harten Festival en ze werden zelfs uitgenodigd te spelen op de Nederlandse Dansdagen. Als klap op de vuurpijl werd ‘155’ bekroond met de eerste André Gingras Award.

Nu zijn ze 155 (eenvijfvijf), doen er nog een schepje bovenop en worden volwassen, terwijl ze tegelijkertijd lekker kinderachtig blijven. In hun nieuwe voorstelling ‘Episch’ – wederom in samenwerking met DOX – proberen de jongens van danscollectief 155 (eenvijfvijf) zich te verhouden tot hun epische omgeving en zich tegelijkertijd niet meer achter de groep te verschuilen en hun kwetsbaarheden laten zien. Dit doen ze met enerzijds salto’s, visuals en strakke harde dans, anderzijds met kwetsbare breakdance. Ze gaan ze verder dan ver, willen groter dan groot, meer, next level, ziekerderer… Episch dus.